Kremowe curry z ciecierzycy i naany z czarnuszką

Na blogu znowu trochę zamilkłam. Powody są dwa: dieta (całe trzy dni na razie wytrzymałam, nie ma się jeszcze czym chwalić;) jeszcze trochę to potrwa, mam nadzieję) i praca (w tym nowa, związana z kulinariami zresztą, ale o tym na razie ciii, choć pewnie za jakiś czas się pochwalę:)). W oczekiwaniu na to, aż zacznę jeść coś poza chudym serkiem wiejskim z pomidorami, bulionem i jajkami, zamieszczam szybki przepis z tych szczęśliwych czasów, kiedy jeszcze nie myślałam wciąż o jedzeniu, tylko po prostu jadłam;)

Kremowy gulasz z ciecierzycy i naany z czarnuszką

przepis na curry - własny, na naany - stąd

szklanka ugotowanej ciecierzycy (lub 1 puszka)

2 młode cebule

2 ząbki czosnku

spory kawałek imbiru

1/2 papryczki chilli

po 1/4 łyżeczki kminu, kolendry, jasnej gorczycy, kopru 

2-3 liście curry (opcjonalnie, ja akurat kupiłam drzewko pod Halą Mirowską)

1 puszka pomidorów

sól, klarowane masło/olej

do podania: jogurt z miętą, liście kolendry

Przyprawy wrzucamy na patelnię, prażymy przez 2-3 minuty. Kiedy zaczną pachnieć, przerzucamy do moździerza i rozgniatamy. Na maśle lub oleju podsmażamy cebulę, dodajemy czosnek, imbir, chilli, liście curry i przyprawy. Po 10 minutach, kiedy wszystko będzie miękkie i pachnące, dorzucamy ciecierzycę, pomidory i pół szklanki wody. Gotujemy przez kolejnych 10 minut. Żeby curry było bardziej kremowe, kilka łyżek wyjmujemy, miksujemy i z powrotem dodajemy do curry. Po kolejnych 5 minutach zdejmujemy z ognia. Podajemy z gęstym jogurtem zmiksowanym z solą i sporą ilością liści mięty, świeżą kolendrą i naanami. 

Vietnamese Tofu Sandwich

Na Chmielnej pojawił się ostatnio "wietnamski Subway" - Cheng Way - z kanapkami w orientalnym stylu. Pośród różnych pasztetów i kurczaków teriyaki można tam również znaleźć bagietkę ze smażonym tofu. Jest smaczna, trochę za tłusta ze względu na dodatek smażonej cebulki do smażonego tofu, ale smaczna. I jak to zazwyczaj z dobrymi fast foodami czynię - spróbowałam odtworzyć ją w domu. Wyszła inna, ale bardzo smaczna:)

"Wietnamska" kanapka z tofu
Przepis improwizowany, inspirowany kanapką z Cheng Way

mini-bagietka
tofu (moje było lekko zamarynowane w sosie sojowym), oprószone mąką kukurydzianą i usmażone
szalotka lub młoda cebulka, podsmażone na chrupko
kapusta pekińska
pomidor
kiełki
kolendra
słodki sos chilli (z tego przepisu)
sos sojowy

Bagietkę lekko opiekany, obkładamy ciepłą cebulką i tofu, dodajemy warzywa i polewamy sosami. Pałaszujemy.

Najlepsze tofu na świecie

O swoich potyczkach z tofu już kiedyś pisałam. Od tamtej pory sporo się zmieniło i teraz trudno mi sobie wyobrazić kuchnię bez niego. Pewnie dlatego, że coraz bardziej kręcą mnie wariacje na temat kuchni orientalnej, do której - jak wiecie - też musiałam się przekonać.
Także dlatego, że kilka razy zjadłam na mieście świetne rzeczy z tofu - o wietnamskich kanapkach napiszę niedługo, teraz wspomnę tylko o genialnym burgerze z Bistro Prosta Historia na Saskiej Kępie. Za pierwszym razem byłam tam z przyjaciółmi, którym zamarzyły się hamburgery, i musiałam zadowolić się prostym makaronem (dobrym zresztą, no ale naprawdę prosta była to historia), więc bardzo się ucieszyłam, kiedy po miesiącu zajrzałam tam drugi raz i zobaczyłam, że do oferty wprowadzono burgery z tofu. Burger z tofu OCZYWIŚCIE musi być super zdrowy, więc podają go z kiełkami, kapustą pekińską i sosem jogurtowym, ale ja miałam chrapkę na porządny fast food, więc poprosiłam o klasycznego burgera z ogórkiem kiszonym, pomidorem, czerwoną cebulą, keczupem i majonezem, a tylko z tofu zamiast mięsa. Był przepyszny. Konsystencja "kotleta" była kremowa, zupełnie inna niż tofu, które przyrządzam w domu, trochę przypominająca, no nie wiem, pasztet sojowy? W każdym razie serdecznie polecam. 

No i w końcu polubiłam tofu dzięki kilku fajnym przepisom, z których najbardziej zachwycił mnie ten. Nie będzie zaskoczeniem, że pochodzi on z książki mojego ulubionego Yotama Ottolenghiego "Plenty". To chyba najlepsze tofu, jakie jadłam w życiu, choć - ostrzegam - bardzo ostre. Zmniejszyłam ilość chilli i pieprzu w stosunku do oryginału, a i tak ostrość była dla mnie "na granicy", a choć mojemu chłopakowi smakowało, to jednak zjadł tylko troszkę i poprosił bym następnym razem zmniejszyła ją jeszcze bardziej;)

Black Pepper Tofu

Przepis Yotama Ottolenghiego leciutko zmodyfikowany, oryginał tu. Ja podaję proporcje na 200g tofu.

200g tofu (twardego, odsączonego)

mąka kukurydziana

olej do smażenia

łyżka masła (dałam dużo mniej niż w oryginale)

4 szalotki (lub 2 średnie cebule), pokrojone w piórka

1 spora papryczka chilli, posiekana

4 ząbki czosnku, posiekane

niecała łyżka posiekanego imbiru

2 łyżki ciemnego i łyżka jasnego sosu sojowego (słodkiego nie miałam)

1/2 łyżki cukru

łyżka czarnego pieprzu, utłuczonego w moździerzu

szczypiorek (dodałam też kolendrę)

Tofu kroimy w kostkę, obsypujemy mąką i smażymy na oleju, aż się zezłoci. Odsączamy na papierowym ręczniku. Patelnię czyścimy (lub bierzemy drugą;)) i na maśle smażymy szalotki, chilli, czosnek i imbir. Po około 15 minutach, kiedy wszystko będzie miękkie, dodajemy sosy sojowe i cukier, potem pieprz. Na samym końcu dodajemy tofu, całość posypujemy szczypiorkiem. Podajemy z ryżem jaśminowym (w dużej ilości;)). 

Chlebek serowo-cebulowy od Micheli

Na urodziny dostałam od jednej z koleżanek książkę "Przekąski" Micheli Neri i od razu postanowiłam ją wypróbować. Zaczęłam od działu, do którego sięgam rzadko, a który tu od razu przyciągnął moją uwagę - "Cuda z chleba". Z zazdrością patrzę na cudne wypieki na innych blogach, ale sama nie załapałam jeszcze bakcyla - nie chce mi się czekać, aż ciasto wyrośnie, a jak już się nawet zbiorę i poczekam, efekty rzadko mnie satysfakcjonują. Fajnie, udało mi się upiec kajzerki jakiś czas temu, były całkiem smaczne, ale nie powtórzyłam już całej tej zabawy. Przeszkadza mi też zawsze, że takich kajzerek trzeba upiec z dziesięć, a to oznacza, że uschną zanim je zjemy... No nic, wielkiego piekarza może ze mnie nie będzie, ale opanuję z pewnością kilka przepisów z "Przekąsek" - przynajmniej te na wypieki na sodzie, na które nie trzeba czekać. Na dobre drożdżowe przyjdzie jeszcze czas, tymczasem... 

Szybki chleb z serem i cebulą

Przepis z książki "Przekąski" Micheli Neri

150 g mąki

1 łyżeczka sody

125 parmezanu

4 posiekane dymki

1 duży ziemniak, obrany i starty

1 duże jajko

2-3 łyżki mleka

sól i pieprz

Piekarnik rozgrzać do 190 stopni, blachę posmarować tłuszczem. W misce wymieszać mąkę, sodę, ser, cebulę, ziemniaka i jajko, przyprawić solą i pieprzem. Zacząć wyrabiać, jeśli ciasto jest zbyt suche - dodać kilka łyżek mleka. 

Ciasto uformować w kulę i przenieść na blachę, piec 40-45 minut, wystudzić na kratce. 

Chlebek podałam z ziołowym twarożkiem - od drugiej koleżanki (rany, jakich ja mam cudownych znajomych:)) dostałam bukiet ziół z ogrodu z Milanówka, wymieszałam więc z kremowym twarożkiem szczypiorek, koperek, bazylię i milanowskie cuda - pietruszkę, oregano i tymianek - i pomidorami. 

Wiosenne menu na imprezę

Gotowanie na imprezę urodzinową to przedsięwzięcie czasochłonne, wymagające planowania (które nie jest moją mocną stroną;)), ale też niezwykle satysfakcjonujące, kiedy jedzenie znika ze stołu w tempie błyskawicznym (a gospodyni zaczyna się martwić, że zrobiła za mało). Prezentuję tegoroczne menu - może ktoś znajdzie w nim inspirację? Wszystkie dania są dość proste, wykorzystałam dużo sezonowych składników i ziół. Tym razem obyło się bez zwyczajowej sałatki z majonezem, a i tak udało mi się stworzyć kilka "crowd pleaserów". 

(Zdjęcia szczątkowe, na szczęście koleżanka w ostatniej chwili przypomniała mi, żeby w ogóle je zrobić.)

Menu: 

- sałatka makaronowa z grillowanymi szparagami, pomidorkami, pomidorami suszonymi, rukolą i ziołami

- sałatka ziemniaczana Royal Potato Salad z przepisu Yotama Ottolenghiego (z groszkiem, pesto i jajkami przepiórczymi, przepis tu)

- ziołowy kuskus z pistacjami, fetą, rukolą i smażoną cebulką (przepis Yotama, tutaj)

- mieszane liście (roszponka, rukola, bazylia, pietruszka) z pieczoną papryką, podsuszanymi pomidorkami i mozzarellą
- sałatka a'la sajgonki - otóż miałam zrobić spring rolls (takie jak tutaj), ale doszłam do wniosku, że za nic nie zdążę ich zwinąć; zrobiłam więc sałatkę z tego, co miało się znaleźć w ich wnętrzu: makaron sojowy, pokrojone julienne marchewka, ogórek i rzodkiewka, kolendra, imbir, papryczka + sos z majonezu i sosu sojowego

- sałatka z arbuza, fety, marynowanej w soku z cytryny cebulki i mięty
- sałatka a'la caprese z mozzarelli przekładanej plastrami grillowanego kabaczka, z pomidorkami i ziołami

- tartinki z porem, cukinią i fetą (przepis z Kwestii Smaku) 

- tartinki z mozzarellą, pomidorkami i bazylią

- tartinki ze szparagami i parmezanem

- ruloniki z ciasta filo nadziewane szpinakiem, ricottą i ziołami

- hummus (ciecierzyca, oliwa, domowa pasta tahini, czosnek, cytryna, kmin)

- salsa pomidorowa (pomidory z puszki, marynowana papryczka jalapeno, trochę oliwy i cytryny, kolendra)

- tzatziki (wg George'a Colombarisa)

(Jako że fotki są tak do niczego, dołączam zdjęcie kota w oknie;))

Desery:

- brownie z orzechami makadamia (z Kwestii Smaku)

- razowa szarlotka (o taka)

- babeczki z kremem waniliowym z mascarpone i truskawkami (babeczki z kruchego ciasta, krem z mascarpone i bitej śmietany z dodatkiem wanilii i cukru pudru, truskawki)

Urodzinowa kolacja - inspiracje wiosenne

Z okazji urodzin zrobiłam sobie prezent: zamiast pracować (w tym przypadku akurat oznaczało to czytanie książki i pisanie z niej recenzji, co zresztą właśnie uskuteczniam, więc nic strasznego;)) poszłam do sklepów (M&S, Pan Ziółko, bazarek, Społem) i nakupowałam wiktuałów na kolację. Najlepszy prezent: pusta kuchnia, mnóstwo składników i ja. Brakowało tylko czasu, dlatego wszystko musiało być do ogarnięcia w jedno mini-popołudnie. Powstały trzy dania:

Sałatka z grillowanych szparagów i podsuszanych pomidorków

Przepis improwizowany, inspirowany jedną z austriackich knajp, o których pisałam niedawno

pół pęczka zielonych szparagów

10 małych pomidorków

szczypiorek

oliwa

zioła: tymianek, oregano, bazylia

ostra musztarda, sok z cytryny

dodatkowo: szczypiorek i świeża bazylia

sól, pieprz

Pomidorki kroimy na pół, polewamy oliwą i posypujemy ziołami, suszymy w 100 stopniach w piekarniku przez ok. 2-3 godziny (opcjonalnie można użyć suszonych pomidorów, nam jednak chodzi o efekt "sun-kissed"). Szparagi myjemy, pozbawiamy zdrewniałych końców, grillujemy z odrobiną oliwy. Sos robimy z musztardy, soku z cytryny, soli i pieprzu (ew. odrobiny oliwy, jeśli do szparagów i pomidorów dodaliśmy jej za mało). Warzywa wykładamy na talerz, polewamy sosem, posypujemy szczypiorkiem i bazylią. 

Ziołowe pappardelle

Przepis własny

makaron pappardelle (szerokie wstążki)

mała cebula

ząbek czosnku

gałązka tymianku

100 ml śmietanki 18%

starty parmezan

natka pietruszki

bazylia

sól, pieprz, oliwa

Makaron gotujemy zgodnie z opisem na opakowaniu. 

Przygotowujemy sos: na oliwie rozgrzewamy drobno pokrojoną cebulę (lub 2 szalotki). Gdy trochę zmięknie, dodajemy śmietankę i gałązki tymianku. Do śmietanki ścieramy ząbek czosnku. Wsypujemy ok. 1 czubatej łyżki parmezanu. Na patelnię z sosem wrzucamy makaron, dodajemy posiekane pietruszkę i bazylię, solimy i pieprzymy do smaku. Na talerzach posypujemy pietruszką i serem. 

Deser z mascarpone i truskawek

Przepis BARDZO improwizowany

paczka herbatników Digestive

90 g masła (+ odrobina do natłuszczenia formy)

500 g (duże opakowanie) mascarpone

kartonik śmietanki 30%

1 żółtko

4-5 łyżek cukru pudru

1/2 laski wanilii

1/2 kg truskawek

sok z 1/2 cytryny

Robimy klasyczny, "ciasteczkowy" spód: herbatniki rozwalamy na okruszki i mieszamy z roztopionym masłem (ja lubię Digestive, bo są słone, ale pewnie można je zastąpić innymi). Masą wykładamy formę, przykrywamy ją folią, wyrównujemy (można obciążyć) i wstawiamy do lodówki. Ubijamy śmietanę. W połowie ubijania dodajemy cukier (4 łyżki). W drugiej misce ubijamy mascarpone  z żółtkiem, dodajemy ziarnka z laski wanilii. Stopniowo dodajemy do masy śmietanę. Kiedy będzie puszysta, wykładamy ją na spód z herbatników i wstawiamy do lodówki na 2-3 godziny. 

Truskawki miksujemy z sokiem z cytryny i ew. z odrobiną cukru. Kilka truskawek zostawiamy w całości. 

"Sernik" (to nie do końca sernik, bo masa nie zsiądzie się do końca, jako że nie ma w niej żelatyny - mnie to zupełnie nie przeszkadza, ale by uzyskać idealny, sernikowy spód, należy dodać do masy żelatynę lub agar agar) pokroić na kawałki, podawać z sosem truskawkowym, kawałkami truskawek i - ewentualnie - okruchami ciastek, które, prawdopodobnie, wam zostaną;)

Prostota i elegancja. Szparagi, tymianek, parmezan

Są takie składniki, które z bardziej lub mniej oczywistych przyczyn, kojarzą mi się "elegancko". Nie tylko  oklepane trufle i kawior, ale estragon, kwiaty cukinii, szparagi, tymianek, endywia, kozi ser... Zazwyczaj są to naturalnie produkty kojarzone z kuchnią francuską - wiadomo, że Francja to kolebka haute cuisine, najwyższej jakości składników i tak wyrafinowanych technik jak konfitowanie, deglasowanie i przyrządzanie consomme. Zazwyczaj też, przyznam otwarcie, nie są to moje ulubione rzeczy - bardziej lubię comfort food i kuchnię etniczną, intensywną i kolorową. No ale czasami kupujemy dobre wino i zajadamy się "eleganckimi" daniami. 

Pokażę dwa, w obu pierwsze skrzypce grają szparagi. Pierwsze jest tak naprawdę banalnie proste i zrobione z gotowego ciasta, więc to takie "domowe" wyrafinowanie;)

Tarta ze szparagami, tymiankiem i parmezanem

Przepis improwizowany

ciasto francuskie (na maśle, może być mrożone)

białe szparagi

śmietanka 30%

parmezan

dużo świeżego tymianku

ząbek czosnku

świeżo mielony pieprz, sól

Ciasto francuskie podpiekamy, białe szparagi w międzyczasie obieramy i podgotowujemy (krótko, ok. 5 minut, dojdą w piekarniku - czas gotowania zależy oczywiście od grubości). W miseczce mieszamy śmietankę z parmezanem, dodajemy listki tymianku, starty ząbek czosnku, trochę soli, dużo pieprzu. Na cieście układamy szparagi, zalewamy masą śmietankowo-serową. Pieczemy ok. 15 minut w 180 stopniach. Podajemy z mieszanymi sałatami z winegretem i - najlepiej - z białym winem. 

Noodle w pudle... w domu (czyli stir fry z zielonym curry)

Zaprawdę powiadam wam, nadejdzie kiedyś taki dzień, kiedy nauczę się robić zdjęcia. Kiedy w ogóle zachce mi się robić dobre zdjęcia. Kiedy zacznę nosić jedzenie po całym domu w poszukiwaniu odpowiedniego światła, zamiast cykać naprędce tuż przed zeżarciem. Kiedyś. Tymczasem musicie mi wierzyć na słowo, że ryżowy makaron z domową pastą curry, smażonym tofu i warzywami od pana Ziółko był pyszny. Znacznie lepszy, niż mogłoby sugerować to żenujące zdjęcie. 

Makaron ryżowy z tofu, zielonym curry i warzywami

Przepis własny

makaron ryżowy (ok. 200 g)

papryka

cebula

kawałek pora

pół kapusty bok choy

tofu smażone jak w tym przepisie

pasta curry: 

2 szalotki

4 ząbki czosnku

2 papryczki chilli

kawałek imbiru wielkości kciuka

łyżeczka ziarenek kolendry

łyżeczka suszonej trawy cytrynowej (świeża z pewnością jest jeszcze lepsza)

garść liści (i łodyżek też) kolendry

garść liści bazylii tajskiej

łyżka sosu sojowego

łyżeczka cukru

ok. 2 łyżek mleczka kokosowego

liście kolendry i tajskiej bazylii

ew, orzeszki ziemne

olej, olej sezamowy, sól

Składniki pasty curry wrzucamy do blendera i miksujemy. Proporcje są orientacyjne, chodzi o osiągnięcie słynnej tajskiej "równowagi smaków" - słonego, słodkiego, kwaśnego i ostrego.

Makaron gotujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu. Warzywa siekamy, liście rwiemy. 

Na patelni (lub, jeszcze lepiej, w woku, którego nie mam) rozgrzewamy olej, wrzucamy cebulę, pora i paprykę, smażymy chwilę, dodajemy bok choy i kopiastą łyżeczkę pasty. Jeszcze chwilka i dodajemy makaron, smażymy chwilę na dużym ogniu i sprawdzamy, czy smak jest wystarczająco intensywny (ja dodałam jeszcze pół łyżeczki pasty w czasie smażenia). Przekładamy do miski/na talerz, mieszamy z ziołami,  skrapiamy olejem sezamowym, posypujemy orzeszkami i tofu. Zajadamy. 

Sałatka z pieczonych warzyw i marynowanej mozzarelli

Prosto, śródziemnomorsko, hiperaromatycznie. Zapach czosnku i ziół, który unosi się w kuchni podczas pieczenia - absolutnie bezbłędny.


Śródziemnomorska sałatka z pieczonych warzyw z mozzarellą
Przepis własny

2 papryki
cukinia
cebula
garść oliwek i/lub pomidorków cherry
suszone pomidory
bazylia, pietruszka, mięta
sól, młotkowany pieprz, ew. oregano, oliwa, ocet balsamiczny
bagietka

Na marynowaną mozzarellę:
kula dobrej mozzarelli
duży ząbek czosnku
oregano, tymianek, bazylia
ostra papryczka
oliwa

Mozzarellę rwiemy na kawałki, posypujemy startym czosnkiem, posiekaną papryczką, ziołami (najlepiej świeżymi, ale oregano suszone też jest ok). Dodajemy chlust oliwy i dokładnie mieszamy. Wstawiamy na kilka godzin (lub całą noc) do lodówki. 

Warzywa kroimy, układamy na blasze, polewamy oliwą, lekko solimy, posypujemy oregano. Pieczemy ok. pół godziny w 180 stopniach. Kiedy trochę ostygną, obieramy paprykę. 

Układamy warzywa na talerzach, dodajemy suszone pomidory i marynowaną mozzarellę. Jako że wszystkie te składniki są dość tłuste, pomidory i pieczone warzywa dokładnie odsączamy (np. na ręczniku papierowym), a dodajemy głównie aromatyzowaną oliwę z mozzarelli. Dodajemy oliwki i/lub pokrojone na pół pomidorki cherry (ja nie lubię oliwek, mój chłopak świeżych pomidorów, więc robię dwie wersje). Posypujemy całość świeżymi ziołami, polewamy odrobiną octu balsamicznego. 

Podajemy ze zbrązowionymi na suchej patelni grzankami z bagietki (u mnie pełnoziarnistej). 

Pan Ziółko i pesto z mieszanych liści

 U Pana Ziółko byłam pierwszy raz i absolutnie się zakochałam. Wróciłam z torbami pełnymi rukoli, roszponki, musztardowca, pokrzywy, z doniczkami bazylii wieloletniej, tymianku i mięty. Niesamowite, że facet jednoosobowo (no dobra, kilkuosobowo;)) potrafi udowodnić, że "lokalnie" i "organicznie" nie musi znaczyć "drogo". Ba, że może być nawet taniej niż na bazarkach. Niesamowite (a jednocześnie przecież całkiem logiczne, aż dziwne, że więcej osób nie myśli w ten sposób), że chce mu się wymyślać, eksperymentować, że można kupić u niego bazylię tajską na wagę, donicę z trawą cytrynową za 5zł, żółte oregano, bazylię imbirową... Aż mi wstyd, że dopiero teraz wybrałam się do niego, choć mieszkam o 15 minut drogi spod fortecy... W najbliższą środę z pewnością znów odwiedzę królestwo zieleniny. 

Produkty, które przyniosłam do domu były tak cudne, że nie chciałam przesadnie przytłumiać ich smaku. Połowę liści (totalnie wymieszanych:)) zjedliśmy więc z winegretem (pisałam już chyba, że mój ulubiony składa się z czosnku, miodu, musztardy, soku z cytryny i oliwy), a z drugiej połowy zrobiłam pesto, z orzeszkami pinii, pseudo-parmezanem (kupuję twardy ser na podpuszczce mikrobiologicznej), odrobiną czosnku i oliwą. Pesto zjedliśmy z pappardelle, posypane dodatkowym serem, orzeszkami i dodatkowymi, niezmielonymi liśćmi bazylii i rukoli. Pycha! 

.